Κόμης Χ στο newstrip.gr: «Ζούμε μέσα σε ένα χάος κι εγώ προσπαθώ να βρω την τάξη μέσα του»

• Παναγιώτα Απέργη - 15 Νοεμβρίου 2025

Στην άκρως απολαυστική κουβέντα μας, ο Κόμης Χ μιλά στο newstrip.gr – μεταξύ άλλων - για τις συνεργασίες που τον «σημάδεψαν», τους τρόπους που τον επηρεάζει καλλιτεχνικά το κοινωνικό γίγνεσθαι, τη δύναμη του στίχου και της μουσικής, αλλά και για τα μελλοντικά του βήματα.

Λευτέρης Παναγιωτίδης – Κόμης Χ. Ένα πρόσωπο, πολλά τραγούδια, δύο ονόματα. Πώς «γεννήθηκε» ο Κόμης Χ;

Το ψευδώνυμό μου είναι υπενθύμιση να πατάω τα πόδια μου στη γη. Ο «Κόμης» συμβολίζει τον άνθρωπο που έχει καταφέρει κάτι, που είναι κάποιος τέλος πάντων, ενώ το «Χ» είναι το άγνωστο των μαθηματικών — ή και το απρόβλεπτο, η επόμενη στροφή που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει. Είναι η ισορροπία ανάμεσα στο «κάποιος» και στο «κανένας».

Το «Χ» κουβαλά κι ένα κομμάτι παρελθόντος: είναι το αρχικό γράμμα των Χάος Εν Τάξει και της Χαοτικής Φαμίλιας, της πρώτης μου ομάδας φίλων, εκεί όπου άρχισε το μουσικό μου ταξίδι.

 

Σε έναν κόσμο διαρκών αλλαγών, καθημερινότητας και κοινωνικοπολιτικών φαινομένων, τι μπορεί να σας εμπνεύσει, ώστε να γράψετε ένα τραγούδι;

Η έμπνευση μπορεί να ‘ρθει από παντού και από το τίποτα— από ένα βλέμμα στο δρόμο, μια κουβέντα που έπιασα με κάποιο φίλο, μια σιωπή που κράτησε λίγο παραπάνω και με ξεβόλεψε. Από μια είδηση, από ένα χαμό αλλά κι από την ίδια τη μουσική. Πάντα έλεγα πως η μουσική γεννάει μουσική. Ζούμε μέσα σε ένα χάος που αλλάζει συνέχεια μορφή, κι εγώ προσπαθώ να βρω την τάξη μέσα του· αυτός είναι ο σκοπός μου. Μου αρκεί μια μικρή σπίθα και γίνεται στίχος. Δεν γράφω για να εξηγήσω τον κόσμο∙ γράφω για να τον καταλάβω και κάποιες φορές για να τον αντέξω.

Ακούγοντας κανείς τα τραγούδια σας, μπορεί να εντοπίσει διαφορετικούς ήχους, οι οποίοι «παντρεύονται» κάτω από την ομπρέλα της ραπ μουσικής. Προσωπικά, ποιους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, θα περιλαμβάνατε στο top 5 σας;

Είναι τόσοι πολλοί που θαυμάζω. Πολλοί που με έχουν επηρεάσει για διαφορετικούς λόγους. Δεν έχω τοπ 5 αλλά έτσι “ανακατωμένους” μπορώ να σου πω το Νίκο Παπάζογλου, τους Ράζασταρ, το Φοίβο Δεληβοριά, το Γιάννη Κότσιρα, Αλκινοο Ιωαννιδη και άλλους πολλούς. Από εξωτερικό θα πω ότι ακούω τελευταία. The Cure, Mumford and Sons, Clipse, System of a Down… Χωρίς υπερβολές, μπορώ να γράφω όλη μέρα! Επίσης αγαπάω το ρεμπέτικο. Κάποιες μέρες θέλω μόνο ρεμπέτικο!

Έχετε συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες, από Γιάννη Κότσιρα και Φοίβο Δεληβοριά μέχρι Βασίλη Καρρά. Ποια συνεργασία ξεχωρίζετε περισσότερο και γιατί;

Κάθε συνεργασία είναι ένα διαφορετικό ταξίδι. Δεν μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω μία, γιατί όλες άφησαν κάτι μέσα μου. Με τον Κότσιρα ήρθε από το πουθενά και συνεργαστήκαμε και 2 φορές. Μία στο “Κοίτα γύρω” που θεωρώ απλά εξαιρετικό για τα λόγια του και το μήνυμα του. Και τη 2η στο δικό μου δίσκο με το κομμάτι “Ένας χρόνος μετά” όπου μιλάμε για τα Τέμπη.

Επίσης γνώρισα τον άνθρωπο Γιάννη Κότσιρα και από τότε όπου σταθώ και όπου βρεθώ θα μιλάω με τα καλύτερα λόγια για εκείνον. Με τον Φοίβο, ήταν μια επιθυμία ετών. Πάντα θαύμαζα το τρόπο γραφής και τους πειραματισμούς μουσικά που επιχειρεί. Δεν μασάει. Τον θεωρώ εύκολα μέσα στους καλύτερους τραγουδοποιούς που έχει βγάλει η Ελλάδα. Με τον Καρρά είδα πρώτο χέρι τη δύναμη του λαϊκού συναισθήματος. Με μία λέξη: Άρχοντας.

 

Ραδιοφωνικά και...«αποσταγματικά» στους 100.6 Θεσσαλονίκη. Μια εκπομπή που συνδυάζει μουσική, επικαιρότητα και σχόλιο. Πόσο “αποστειρωμένος” από το κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο πιστεύετε ότι είναι ο δημόσιος λόγος;

Ο δημόσιος λόγος έχει φοβηθεί λίγο τον εαυτό του. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλάνε, αλλά ελάχιστοι λένε κάτι. Το σχόλιο, κατά την άποψη μου, εάν έχεις ένα βήμα και θεωρείς πως έχεις κάτι πραγματικά να πεις δεν μπορεί να είναι μετρημένο, φιλτραρισμένο, ασφαλές. Εάν διαφωνούμε είναι άλλο θέμα.

Εγώ πιστεύω πως η τέχνη και ο λόγος πρέπει να έχουν λίγο ρίσκο μέσα τους, αλλιώς μένουν άψυχα. Στο ραδιόφωνο προσπαθώ να κρατάω αυτή την αλήθεια ζωντανή∙ να μην αποστειρώνεται η φωνή από το συναίσθημα. Και ξαναλέω, τη δικη μου αλήθεια. Το να μιλήσεις καθαρά για ό,τι σε καίει, χωρίς να προσβάλλεις αλλά και χωρίς να φοβάσαι, είναι ίσως η πιο επαναστατική πράξη σήμερα.

Πλάι στη ραπ, που μιλάει για τη φτώχεια, τη μοναξιά, την αγάπη, τη διαφθορά και τις ανισότητες, βλέπουμε μια άλλη ραπ, που προβάλει τη βία, τα ναρκωτικά και τον μισογυνισμό. Πόσο σας ανησυχεί αυτή η τάση, η οποία δυστυχώς είναι κραταιή εδώ και πολλά χρόνια;

Με ανησυχεί, ναι — όχι γιατί δεν πρέπει να μιλάμε για το σκοτάδι, αλλά γιατί συχνά το μπερδεύουμε με τη δόξα. Αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα όλο αυτό που γίνεται. Μας αρέσει δεν μας αρέσει αυτή είναι η εξέλιξη της μουσικής μας. Κι εμείς όταν ξεκινήσαμε αυτά ακούγαμε πάνω κάτω από τους Αμερικάνους φίλους μας. Ακούγαμε gangsta rap αλλά και τραπ (στην Αμερική έχει πολλά χρόνια η τραπ).

Ακούγαμε και ραπ μουσική που μας κουνούσε και θέλαμε να χορέψουμε. Απλά εμείς πήραμε στην ουσία μόνο τον ήχο. Ο στίχος και η θεματολογία μείναν καθρέφτης της δικής μας κοινωνίας και ζωής. Όταν το μήνυμα χάνει το βίωμα, γίνεται πόζα. Μόστρα. Και αυτά που λάμπουν πάντα τραβούν την προσοχή. Εγώ πιστεύω πως μπορείς να πεις τα πάντα, αρκεί να έχεις ψυχή πίσω απ’ τις λέξεις — να κουβαλάς αλήθεια, όχι επιβολή και δηθενισμό.

Τελικά, η μουσική έχει τη δύναμη να αλλάζει συνειδήσεις;

Ναι — αλλά όχι από μόνη της. Είπαμε πως η μουσική είναι σαν καθρέφτης: δείχνει αυτό που ήδη υπάρχει μέσα σου και, αν είσαι έτοιμος, σου το φανερώνει πιο καθαρά. Ένα τραγούδι μπορεί να σε ταρακουνήσει, να σε κάνει να δεις αλλιώς τον εαυτό σου ή και τον κόσμο γύρω σου, να θυμηθείς ποιος ήσουν ή ποιος θέλεις να γίνεις. Μπορεί να φυτέψει έναν σπόρο· κι αν βρει έδαφος, θα γίνει σκέψη, στάση, και ίσως πράξη. Εκεί κρύβεται η πραγματική της δύναμη.

Καλλιτεχνικά, τι να περιμένουμε από ‘σας;

Τραγούδια. Όχι μόνο ραπ. Θέλω να βγάλω τραγούδια.