Νατάσα Ιντζόγλου στο newstrip.gr: «Η λύση ενός μυστηρίου είναι ένας τρόπος να πλησιάσουμε την πολύπλοκη ανθρώπινη φύση»

• Παναγιώτα Απέργη - 2 Ιανουαρίου 2026

Ένα βικτωριανό σπίτι με παράξενους πίνακες και ξύλινα πατώματα που τρίζουν θα αποτελούσε την τέλεια...«μούσα» για μια καλλιτεχνική ψυχή, που λατρεύει τη λογοτεχνία και, μάλιστα, το είδος του «whodunit». Και, πράγματι, αυτό ισχύει και για την περίπτωση της Νατάσας Ιντζόγλου, η οποία επανασυστήνεται στο ελληνικό κοινό με το πρώτο «σόλο» μυθιστόρημά της (must-read για τους λάτρεις των αστυνομικών μυστηρίων), το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας και υπόσχεται ένα δύσκολο αίνιγμα για δυνατούς λύτες!

Μιλώντας στο newstrip.gr, η Νατάσα Ιντζόγλου αφηγείται, μεταξύ άλλων, το ταξίδι της από τους τεχνολογικούς κολοσσούς ως τη συγγραφή του βιβλίου «Φόνος στην Ταράτσα», εξηγεί την ενσωμάτων κοινωνικών και ηθικών ζητημάτων στη λογοτεχνία, αναφέρει τους συγγραφείς που την έχουν επηρεάσει (ταυτιζόμαστε στο 100%) και, φυσικά, μας αποκαλύπτει το επόμενο συγγραφικό της βήμα.

 

«Φόνος στην Ταράτσα». Το πρώτο «σόλο» βιβλίο σας, μετά από μια αξιοσημείωτη συμμετοχή σε συλλογικές εκδόσεις. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε ένα αστυνομικό-θρίλερ μυθιστόρημα;

Πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, ζούσα για πεντέμισι χρόνια στο Δουβλίνο, λόγω της δουλειάς μου στη Google, και έμενα σε ένα βικτωριανό σπίτι στην οδό Waterloo - ένα από εκείνα τα σπίτια που σχεδόν σε προκαλούν να γράψεις. Είχε, βέβαια, τις πρακτικές του δυσκολίες: τα ξύλινα πατώματα έτριζαν σε κάθε βήμα, το νερό της βροχής έμπαινε από την καμινάδα, και μια μέρα το χιόνι σχημάτισε έναν μικροσκοπικό χιονάνθρωπο μέσα στο μπάνιο, παρότι το παράθυρο ήταν κλειστό! Ωστόσο ήταν ατμοσφαιρικό. Ψηλοτάβανο, με κολώνες ιωνικού ρυθμού, μαρμάρινες προτομές, τζάκια, παράξενους πίνακες και ένα μουντό φως που έπεφτε από την πίσω αυλή.

Ως λάτρης της λογοτεχνίας, του γραψίματος από μικρό παιδί και τεράστια φαν της Αγκάθα Κρίστι, αυτό το σπίτι ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσω να γράφω ένα καθαρόαιμο WhoDunIt, τοποθετημένο όμως στη σύγχρονη εποχή και στην ελληνική πραγματικότητα. Ήθελα να προσκαλέσω τον/την αναγνώστη/τρια σε ένα παιχνίδι: να βουτήξουμε μαζί στις σχέσεις των χαρακτήρων, στα μυστικά, στις ίντριγκες και με βάση τα στοιχεία που δίνονται, να φτάσουμε παρέα με τη ντετέκτιβ Ανδριάνα Νικάκη και τον βοηθό της, Ερμή Κέζη, στην αποκάλυψη του/της ενόχου.

Αν πρέπει να διαλέξω τι με ενέπνευσε περισσότερο, θα πω: ο ίδιος ο χαρακτήρας του/της ενόχου. Όπως όλοι οι ήρωές μου έχουν πινελιές από πραγματικούς ανθρώπους. Βάζοντάς την/τον μέσα σε ένα πλαίσιο μυθοπλασίας ήθελα να αναδείξω όλη την παλέτα των χρωμάτων που κρύβει η ψυχή της/του. Δεν θα αποκαλύψω κάτι παραπάνω για να μην κάνουμε spoilers!

Διαβάζοντας κανείς τις ανακρίσεις των υπόπτων και το τέλος του βιβλίου, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά κοινωνικών και ηθικών ζητημάτων. Πόσο εύκολο είναι για έναν συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων να πλέξει αρμονικά στον μίτο της πλοκής ζητήματα, όπως η κακοποίηση, η κατάθλιψη, ο ρατσισμός κτλ.

Δεν είναι εύκολο -και ίσως καλύτερα που δεν είναι. Για μένα, το αστυνομικό μυθιστόρημα δεν είναι χώρος για «εύκολες» απαντήσεις ή για κοινωνικά μηνύματα με το δάχτυλο σηκωμένο. Όταν αγγίζεις ζητήματα όπως η κακοποίηση, η κατάθλιψη ή ο ρατσισμός, ο κίνδυνος είναι διπλός: είτε να τα απλοποιήσεις υπερβολικά είτε να τα χρησιμοποιήσεις εργαλειακά, απλώς για να εντείνεις το δράμα.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω στον «Φόνο στην Ταράτσα» ήταν να τα ενσωματώσω οργανικά, μέσα από τις ζωές και τις επιλογές των χαρακτήρων, όχι ως «θέματα», αλλά ως βιώματα. Δεν με ενδιέφερε να κρίνω ή να διδάξω· με ενδιέφερε να κατανοήσω. Να δείξω πώς κοινωνικές πιέσεις, στερεότυπα και σιωπές μπορούν να συσσωρευτούν και να οδηγήσουν σε εκρηκτικές καταστάσεις. Η πρόκληση είναι να διατηρηθεί η ισορροπία: να μην εκτροχιαστεί η πλοκή, να μην προδοθεί το μυστήριο, αλλά ταυτόχρονα να δοθεί χώρος στην ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας.

Πιστεύω ότι το αστυνομικό μυθιστόρημα μπορεί να γίνει ένας ασφαλής καθρέφτης: μας επιτρέπει να κοιτάξουμε δύσκολες κοινωνικές αλήθειες από μια μικρή απόσταση, μέσα από τη μυθοπλασία. Όχι για να πάρουμε έτοιμες απαντήσεις, αλλά για να φύγουμε με καλύτερες ερωτήσεις. Και, ίσως, με λίγη περισσότερη ενσυναίσθηση.

 

Ο αναγνώστης συναντά στο έργο διάφορους τύπους χαρακτήρων: από αγαθούς και καλόψυχους μέχρι διπρόσωπους και ηθικά «κενούς». Ποιον χαρακτήρα σας αγαπήσατε περισσότερο και ποιος σας δυσκόλεψε να τον αποτυπώσετε, λόγω των ενεργειών στις οποίες θα προέβαινε;

Είναι πάντα δύσκολο να διαλέξεις ανάμεσα στα «παιδιά» σου, αλλά αν έπρεπε, η καρδιά μου ανήκει στο δίδυμο των ντετέκτιβ Ανδριάνα Νικάκη και του βοηθού της Ερμή Κέζη.

Η Ανδριάνα Νικάκη είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη, απαλλαγμένη από τα κλισέ του ανίκητου ήρωα. Είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να σταθεί όρθια μέσα σε ένα σύστημα που δεν συγχωρεί εύκολα την αδυναμία -και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της. Δεν είναι αλάνθαστη, δεν έχει “σούπερ” διαίσθηση, αλλά επιμένει. Παλεύει με τις εσωτερικές της αμφιβολίες, φοβάται, θυμώνει, είναι ανυπόμονη, αλλά δεν τα παρατάει. Είναι ευάλωτη αλλά και δυνατή. Πιστεύω ότι η Ανδριάνα Νικάκη είναι η ηρωίδα που χρειαζόμαστε σήμερα.

Ο Ερμής Κέζης από την άλλη είναι ο ιδανικός συνεργάτης της Ανδριάνας, ακριβώς γιατί είναι τόσο διαφορετικός από αυτήν. Είναι ο χαρακτήρας που φέρνει τη δημιουργική ακαταστασία στην τάξη της Ανδριάνας. Εκπροσωπεί την ψυχολογική και διαισθητική πλευρά της έρευνας. Δεν διστάζει να δείξει την ψυχική του κατάσταση, όποια κι αν είναι αυτή, και δεν προσπαθεί να το παίξει κάποιος που δεν είναι. Είναι απόλυτα αληθινός, ακόμα κι όταν είναι τσακισμένος. Οι δυο τους αλληλοσυμπληρώνονται γιατί καταλαβαίνουν ότι χρειάζονται ο ένας τον άλλον για την επίλυση της υπόθεσης αλλά και γιατί υπάρχει βαθιά εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Μαζί βλέπουν την αλήθεια λίγο πιο καθαρά.

Από την άλλη, ο χαρακτήρας που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν ο/η ένοχος. Δεν θα δώσω λεπτομέρειες για να μην αποκαλύψουμε υπερβολικά πολλά, αλλά, όπως και όλοι μου οι χαρακτήρες, ήθελα να είναι πολυδιάστατος. Δεν ήθελα έναν «κακό» από χαρτόνι, αλλά έναν άνθρωπο που οι επιλογές του τον οδήγησαν στο γκρεμό. Τα 4 χρόνια μαθήματα Εγκληματολογίας, Ανακριτικής και Υποκριτικής βοήθησαν τρομερά στο να καταλάβω τους ανθρώπους που εγκληματούν καλύτερα και να «μπω» στα παπούτσια τους.

Υπάρχουν συγγραφείς που σας έχουν επηρεάσει ή, θα λέγατε, ότι σας έχουν εμπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια;

Πάρα πολλοί! Από μικρό παιδί διαβάζω πάντα ένα λογοτεχνικό βιβλίο κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και είμαι άπειρα ευγνώμων στους/στις συγγραφείς που με συντροφεύουν και ηρεμούν το μυαλό μου από την ένταση της ημέρας. Είχα πάντα μια ιδιαίτερη αδυναμία στην κλασσική λογοτεχνία. Οι υπέροχες αδελφές Μπροντέ με δίδαξαν πόσο σκοτεινά, παθιασμένα και αντιφατικά μπορούν να είναι τα ανθρώπινα συναισθήματα, ενώ η Daphne du Maurier με επηρέασε βαθιά στον τρόπο που χτίζει ατμόσφαιρα, υποδόρια ένταση και ψυχολογικό σασπένς (αγαπώ τα βιβλία που ο φόβος δεν κραυγάζει, αλλά ψιθυρίζει!).

Ο Gabriel García Márquez με έκανε να καταλάβω τη δύναμη της αφήγησης ως εμπειρίας. Τον τρόπο που το πραγματικό και το φανταστικό μπορούν να συνυπάρχουν φυσικά, σχεδόν αβίαστα, και να φωτίζουν την ανθρώπινη μοίρα μέσα από μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες. Από εκείνον έμαθα ότι μια ιστορία δεν είναι μόνο πλοκή, αλλά και ρυθμός, μνήμη, συναίσθημα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει η Άγκαθα Κρίστι. Είναι η συγγραφέας που με έκανε να ερωτευτώ το αστυνομικό μυθιστόρημα. Από εκείνη έμαθα τι σημαίνει δίκαιο παιχνίδι με τον αναγνώστη, πειθαρχία στη δομή και απόλυτος σεβασμός στη νοημοσύνη του κοινού. Η Άγκαθα Κρίστι δεν έγραφε απλώς γρίφους· έγραφε ανθρώπους με μυστικά.

Αν κάτι κοινό ενώνει όλους αυτούς τους συγγραφείς που αγαπώ, είναι η βαθιά τους κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Γι’ αυτό και στα βιβλία μου η λύση του μυστηρίου δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένας τρόπος να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο την πολύπλοκη ανθρώπινη φύση και τις αντιφάσεις της.

 

Από τη διεύθυνση ομάδων πωλήσεων σε τεχνολογικούς κολοσσούς ως τη συγγραφή και την υποκριτική. Μιλήστε μας γι’ αυτό το πολυδαίδαλο ταξίδι σας…

Αν κοιτάξω το ταξίδι μου εκ των υστέρων, μοιάζει πράγματι πολυδαίδαλο -αλλά για μένα έχει μια εσωτερική λογική. Στον πυρήνα του βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος και οι ιστορίες του. Η δουλειά μου στη διοίκηση ομάδων πωλήσεων σε μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, όπως η Google στο παρελθόν και τώρα η Amazon, μου έμαθε να διαβάζω ανθρώπους: να καταλαβαίνω κίνητρα, φόβους, φιλοδοξίες, σιωπές. Έμαθα τι σημαίνει να ακούς πραγματικά, να διαχειρίζεσαι κρίσεις, να παίρνεις αποφάσεις υπό πίεση και να συνθέτεις διαφορετικές προσωπικότητες από 35+ εθνικότητες σε ένα λειτουργικό σύνολο. Παρατηρώντας πως λειτουργεί ο κάθε άνθρωπος σε ένα ανταγωνιστικό και πιεστικό περιβάλλον, είτε ανεξάρτητα είτε μέσα σε μια ομάδα, παίρνεις πολλά μαθήματα χαρακτήρων.

Η συγγραφή ήρθε ως φυσική συνέχεια, καθώς διάβαζα και έγραφα λογοτεχνία από παιδί. Ήταν ο τρόπος μου να μετατρέψω την εμπειρία σε αφήγηση και να τη μοιραστώ. Η Αγκάθα Κρίστι με έκανε να δω το αστυνομικό μυθιστόρημα σαν μια πρόκληση και πρόσκληση ταυτόχρονα, ένα κάλεσμα στο οποίο ήθελα με όλη μου την καρδιά να ανταποκριθώ.

Η υποκριτική, από την άλλη, αποτέλεσε ένα τεράστιο σχολείο το οποίο με έμαθε να μπαίνω κυριολεκτικά στα παπούτσια ενός χαρακτήρα πολύ διαφορετικού από εμένα, να βιώνω τα συναισθήματα από μέσα προς τα έξω και να κατανοώ τη δύναμη της γλώσσας του σώματος, του βλέμματος, της ανάσας. Με βοήθησε όχι μόνο να γράφω πιο αληθινούς διαλόγους, αλλά και να αντιμετωπίζω τους χαρακτήρες μου με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση -ακόμα κι εκείνους που κάνουν σκοτεινές επιλογές.

Αν κάτι ενώνει όλα αυτά τα φαινομενικά διαφορετικά μονοπάτια, είναι η ανάγκη μου να κατανοήσω τον άνθρωπο σε βάθος. Είτε μέσα από τα δεδομένα του κόσμου της τεχνολογίας και των πολυεθνικών, είτε μέσα από ρόλους, είτε μέσα από λέξεις, το ζητούμενο για μένα παραμένει το ίδιο: να αφηγηθώ ιστορίες που λένε μια αλήθεια.

Και, φυσικά, η αγαπημένη μου ερώτηση… Τι να περιμένουμε από εσάς στη συνέχεια;

Είμαι στην ευχάριστη θέση να πω ότι θα ξαναδούμε την Ανδριάνα Νικάκη και τον Ερμή Κέζη! Αυτή τη φορά σε μια εντελώς διαφορετική υπόθεση, με νέα ατμόσφαιρα και χαρακτήρες. Δε μπορώ να πω πολλά ακόμη (η Ανδριάνα θα με μάλωνε αν αποκάλυπτα στοιχεία!), αλλά μπορώ να υποσχεθώ ότι το δεύτερο βιβλίο θα τους δοκιμάσει σε επίπεδα ακόμη πιο προσωπικά απ’ ό,τι ο «Φόνος στην Ταράτσα». Η Ανδριάνα και ο Ερμής, όσο περισσότερο συνεργάζονται, τόσο πιο πολύ αποκαλύπτουν -όχι μόνο μυστικά εγκλημάτων, αλλά και πτυχές του εαυτού τους.

Ομολογώ ότι και το ενδιαφέρον των αναγνωστών, από τους πρώτους μήνες κυκλοφορίας τους στον έξω κόσμο, με έχει συγκινήσει και ενθαρρύνει να συνεχίσω τις ιστορίες τους. Οπότε, ναι, η Ανδριάνα Νικάκη και ο Ερμής Κέζης θα επιστρέψουν με μια νέα, συναρπαστική υπόθεση! Μείνετε συντονισμένοι!

Info: Μπορεί να βρείτε τη συγγραφέα στο Facebook και στο Instagram σαν Natasa Intz, ενώ στο TikTok και στο LinkedIn σαν Natasa Intzoglou.

*Photo credits: Facebook | Natasa Intz