Κολίν Μακάλοου, Τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας (Εκδ. Bell)
- Παναγιώτα Απέργη - 28 Ιουνίου 2026
«Υπάρχει ένας μύθος για ένα πουλί που τραγουδά μόνο μία φορά στη ζωή του, πιο όμορφα από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα πάνω στη γη. Από τη στιγμή που φεύγει από τη φωλιά του, αναζητά ένα αγκαθωτό δέντρο και δεν ησυχάζει μέχρι να το βρει. Τότε, καρφώνει το στήθος του στο μακρύτερο και πιο αιχμηρό αγκάθι. Αλλά καθώς πεθαίνει, ξεπερνά τον ίδιο του τον πόνο και τραγουδά πιο όμορφα από τον κορυδαλλό και το αηδόνι. [...] Όμως, εμείς, όταν πιέζουμε το αγκάθι στο στήθος μας, γνωρίζουμε, καταλαβαίνουμε... και παρόλα αυτά, το κάνουμε».
Αυστραλία, 1915. Ο Πάντι Κλίρι μετακομίζει με τη σύζυγό του, τη Φι, και τα επτά παιδιά τους στη Ντρογκέντα, ένα απομονωμένο ράντσο προβάτων, το οποίο ανήκει στην αυταρχική μεγαλύτερη αδελφή του. Τα εφτά παιδιά της Φι και του Πάντι μεγαλώνουν και εξελίσσονται ακολουθώντας το καθένα τη δική του πορεία, ωστόσο, πιο συναρπαστική απ’ όλες είναι εκείνη της μονάκριβης κόρης της οικογένειας, της Μέγκι. Κι αυτό γιατί ο έρωτάς της για τον ωραίο και φιλόδοξο ιερέα Ραλφ ντε Μπρικασάρ θα σημαδέψει ολόκληρη τη ζωή της…
Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί την αυστραλιανή ύπαιθρο απλώς ως φόντο, καθώς η Ντρογκέντα με την αποπνικτική της ζέστη, τις ξηρασίες, τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες λειτουργεί ως καθρέφτης του εσωτερικού κόσμου των ηρώων. Μ’ αυτόν τον τρόπο η Μακάλοου καταφέρνει να παρουσιάσει με ιδιαίτερη παραστατικότητα την εσωτερική ψυχολογία των χαρακτήρων της, στήνοντας το έπος μιας οικογένειας που κληροδοτεί από γενιά σε γενιά την κατάρα του πουλιού με το αγκάθι στο στήθος, δημιουργώντας έναν φαύλου κύκλο μοίρας που μοιάζει αδύνατο να σπάσει.
Παράλληλα, η επιλογή της συγγραφέως να υιοθετήσει τη γραμμική-χρονολογική αφήγηση, χωρίζοντας το βιβλίο σε επτά μεγάλα μέρη, το καθένα επικεντρωμένο σε έναν συγκεκριμένο ήρωα, προσφέρει στον αναγνώστη μια σφαιρική κατανόηση των κινήτρων τους, αποτρέποντας οποιαδήποτε επιφανειακή κρίση για τον ψυχισμό και τις ενέργειές τους.
Έτσι, ο αναγνώστης βλέπει με ωμό ρεαλισμό την κατάθλιψη της Φι, τη άκρατη φιλοδοξία του Ραλφ, τις φοβίες της Τζαστίν, την αγάπη της Μέγκι για τον Ραλφ που αγγίζει την ύβρη ή τη σκληρότητα της Μαίρης Κάρσον, η οποία είναι η γενεσιουργός αιτία αρκετών δεινών των ηρώων.
Για περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ
