Πηγή Φωτογραφιών: Pexels και Google Images


Σηματοδοτώντας, συμβολικά, την αρχή του τέλους της απόλυτης μοναρχίας, η Άλωση της Βαστίλης αποτελεί την εθνική επέτειο της Γαλλίας, ήδη από το 1880, και ένα από τα γνωστότερα και κομβικότερα γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης.

Από τις αρχές Ιουλίου, το Παρίσι έμοιαζε με καζάνι που βράζει. Οι αντιπρόσωποι της Τρίτης Τάξης, που αποτελούνταν από το μη προνομιούχο τμήμα του πληθυσμού, ενημέρωσαν τους εκλογείς τους για τις επόμενες κινήσεις της άρχουσας τάξης, η οποία είχε εναντιωθεί στο διπλασιασμό των αντιπροσώπων της Τρίτης Τάξης.

bastille_2

Παράλληλα, η όξυνση της οικονομικής κρίσης, πέραν του συνηθισμένου ορίου, η αγροτική κρίση που είχε αρχίσει να παγιώνεται, η κερδοσκοπία των δικαιούχων της δεκάτης, των γαιοκτημόνων και των χονδρεμπόρων έκαναν τον λαό να συνειδητοποιήσει πως η φτώχεια και η εξαθλίωσή τους είχε φτάσει στο αποκορύφωμα.

Την ίδια στιγμή, οι αριστοκράτες μηχανορραφούσαν για μια «στρατιωτική λύση» στην Εθνοσυνέλευση, στην οποία τα λαϊκά στρώματα είχαν εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη. Ο Ζαν Πολ Μαρά, μια από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης, ήδη από την 1 Ιουλίου, προειδοποιούσε τον λαό:

«Συμπολίτες! Να παρατηρείτε συνέχεια τη συμπεριφορά των υπουργών, για να ρυθμίζετε ανάλογα και τη δικιά σας. Πρόθεσή τους είναι η διάλυση της Εθνοσυνέλευσής μας, μοναδικό τους μέσο ο εμφύλιος πόλεμος [...] Σας περικυκλώνουν με έναν φοβερό μηχανισμό από στρατιώτες και ξιφολόγχες».

Η σοβαρότητα της κατάστασης είχε αρχίσει να γίνεται ολοφάνερη στους κατοίκους του Παρισιού, με τον Λουδοβίκο να απαντά σε όλα τα διαβήματα των αντιπροσώπων με επεμβάσεις στρατού, με το γερμανικό σύνταγμα των δραγόνων να βγάζει τα ξίφη του σε διαδηλωτές.

bastille_3

Στις 13 Ιουλίου, έπειτα από την απόφαση της Τρίτης Τάξης για σύσταση αστικής πολιτοφυλακής, γνωστής κι ως «παρισινή πολιτοφυλακή», η οποία θα μεριμνούσε για τη δημόσια ασφάλεια, όχι μόνο από τη βασιλική αυθαιρεσία, αλλά και από όσους την πλαισίωναν, η εξέγερση είχε παγιωθεί.

Την επόμενη μέρα, στις 14 Ιουλίου 1789, η εξέγερση είχε ξεφύγει από την καθοδήγηση της Επιτροπής και οι μάζες είχαν πάρει την πρωτοβουλία να ενεργούν κατά βούληση, εισβάλοντας, αρχικά στα οπλοστάσια, από όπου απέσπασαν περισσότερες από τριάντα χιλιάδες μουσκέτα και στη συνέχεια στη Βαστίλη, την κρατική φυλακή, που χρησίμευε ως τόπος τιμωρίας των αντιφρονούντων του καθεστώτος.

Ο διοικητής της φυλακής, ο μαρκήσιος ντε Λονέ, αρνούμενος να παραδώσει το φρούριο, άνοιξε πυρ εναντίον του εξεγερμένου πλήθους, οδηγώντας, έτσι, στο θάνατο περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Αργότερα, οι τεχνίτες του προαστίου του Σεντ - Αντουάν δέχθηκαν τις ενισχύσεις μελών της πολιτοφυλακής, αλλά και τμημάτων της Γαλλικής Φρουράς, συγκεντρώνοντας κανόνια, τα οποία τοποθέτησαν μπροστά στην πύλη του φρουρίου.

Τελικά, ο Ντε Λονέ, ο οποίος ευθυνόταν για το λουτρό αίματος που προηγήθηκε, γνωρίζοντας πως δεν θα κατάφερνε απολύτως τίποτα, παρέδωσε το φρούριο και λίγο αργότερα εκτελέστηκε μαζί με τους αξιωματικούς του.

bastille_4

Έπειτα από τα γεγονότα στη Βαστίλη, το κύρος της βασιλείας είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα, ευνοώντας την άνοδο μιας νέας τάξης πραγμάτων, η οποία διέφερε από το παλιό δεσποτικό καθεστώς.